അക്ഷരം

sivana

(സമൂഹത്തിൽ നിന്നും സ്വയം അടർന്ന്‌ മാറി സ്വന്തം മുറിയിൽ പുസ്തകങ്ങൾക്കൊപ്പം അടച്ചിരിക്കുന്ന എഴുത്തുകാരുടെ പരമ്പരയിൽ പെടുത്തി എന്നെ കാണാനാണ്‌ ഞാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നത്‌- ഒർഹാൻ പാമുക്‌)

ഈ മുറി മാത്രം
ഈ മൗനം മാത്രം
ഈ ജാലകത്തിന്റെ
പകലിരവു മാത്രം

ദൂരേ മലകളിൽ
പെയ്തു തുലയുമോ
രേതോമഴത-
ന്നിരമ്പൽ മാത്രം

ചക്രവാളങ്ങളിൽ
ദിക്കറ്റുഴലുന്ന
ഏകാകിയാം കടൽ
കാറ്റുമാത്രം

മരണം മണക്കുന്ന
ചിത്തബ്ഭ്രമത്തിന്റെ
കാണാത്ത ഘോര
ദൃശ്യങ്ങൾ മാത്രം

ഈ മുറി മാത്രം
ഈ മൗനം മാത്രം
ഈ മനം പായു-
മഴലുമാത്രം

സന്ധ്യയ്ക്കു വീടിന്റെ
യുമ്മറത്തെന്തിനോ
കണ്ണുനീർ വാർക്കു
ന്നൊരമ്മ മാത്രം

കനിവറ്റ മുറ്റത്ത്‌
കൈക്കുഞ്ഞുമായ്‌ പിച്ച
തെണ്ടും വിശപ്പിന്റെ
തേങ്ങൽ മാത്രം

വ്യർത്ഥജന്മത്തിന്റെ
കുരിശുമായ്‌ ജീവിതം
വേച്ചു നടക്കുമീ
കാഴ്ചമാത്രം

ഈ മുറി മാത്രം
ഈ മൗനം മാത്രം
ഈ വിഷം നൽകുന്ന
ശാന്തി മാത്രം

വേരറ്റുവീഴുന്ന
രക്തബന്ധങ്ങളിൽ
പൊട്ടിച്ചിരിക്കുന്ന
തത്വശാസ്ത്രം

കെട്ടിപ്പുണർന്നു
കിടക്കും മനസ്സിലും
ഞെക്കിക്കൊലയ്ക്കുള്ള
തൃഷ്ണമാത്രം

കുടപ്പിറപ്പിന്റെ
പെണ്ണിനെ പ്രാപിക്കു-
മാധ്യാത്മചിത്തന്റെ
വേദശാസ്ത്രം

ഒരു തുണ്ടു മണ്ണിനാ-
യച്ചനെക്കൊല്ലുന്നൊ-
ഭ്യസ്തവിദ്യന്റെ
പ്രത്യയശാസ്ത്രം

ഈ മുറിമാത്രം
ഈ മൗനം മാത്രം
ഈ മുറിക്കപ്പുറം
ചുടുകാടു മാത്രം

ദൈവം പണത്തിന്റെ
കാൽക്കൽ നമിക്കുമ്പോ-
ളെങ്ങും പിശാചിന്റെ
നീതിമാത്രം

പച്ചനോട്ടിന്റെ
മടിയിൽ തൻ പ്രാണനെ
വെച്ചുമടങ്ങുന്ന
ഗർഭപാത്രം

തീരാത്ത ഭൗതികാ-
സക്തിതൻ ചൂളയിൽ
പൊട്ടിത്തെറിക്കും
ജഡങ്ങൾ മാത്രം

അന്ത്യവിധിവരും
മുമ്പീ നിഷാദന്റെ
അന്ത്യാഭിലാഷമാം
ഭ്രാന്തുമാത്രം
ഈ മുറി മാത്രം
ഈ മൗനം മാത്രം
ഈയക്ഷരത്തിന്റെ
കനിവ്‌ മാത്രം

കവിതകൾ

sivana

വെളിവ്‌

നീ മൗനത്തെ മുട്ടി വിളി­ക്കു­ന്നത്‌
ഞാന­റി­യുന്നു
ഏകാ­ന്ത­ത­യുടെ തെരു­വിൽ
ഒരു കാലൊ­ച്ചയ്ക്ക്‌ കാതോർക്കു­ന്നതും
നെഞ്ചിൽ ആലി­പ്പ­ഴ­മു­തി­രു­മ്പോഴും
കാത്തി­രു­ന്ന­വൾ നീ
നീ വിലാ­പ­ങ്ങൾ നിലച്ച
മര­ണ­വീട്‌
ആളൊ­ഴിഞ്ഞ ഒര­റ­വു­ശാ­ല­യി­ലേക്ക്‌
പോകുന്നു ഞാൻ
കാതിൽ കത്തി­രാ­കുന്ന സംഗീതം
ഇന്നും ശ്മശാ­ന­ത്തി­ല­ല­ഞ്ഞു­തി­രി­യുന്ന
ഒരു വൃദ്ധയെ ഞാൻ സ്വപ്നം കണ്ടു


ദൈവ­രാജ്യം

പുരോ­ഹി­ത­ന­ര­മ­ന­യിലും
ക്രിസ്ത്യാനി കുടി­ലിലും
പാവം ക്രിസ്തുവോ
ചോര വാർന്ന്‌ കുരി­ശ്ശിലും!


കണ്ണീ­രിൽ നനഞ്ഞ രൂപകം
കണ്ണീ­രിൽ കുതിർന്ന
പുഞ്ചി­രി­യു­മായി
ഒരു­വൾ തന്റെ പുരു­ഷനെ
യാത്ര­യാ­ക്കുന്നു
കണ്ണീരു കുടിച്ചു
വളർന്ന പെണ്ണ്‌
ഒരു മദ്യ­പന്റെ
മണി­യ­റ­യി­ലേക്ക്‌
പ്രവേ­ശി­ക്കുന്നു
മഴ­നി­ലച്ച രാത്രി­യിൽ
ഒരു വിധവ
തന്റെ­യോർമ്മ­കളെ
കണ്ണീ­രു­കൊണ്ട്‌
കഴു­കുന്നു
വായി­ച്ചു­തീർന്ന
കത്തി­ലേക്ക്‌
ഒരു കണ്ണീനീർത്തുള്ളി
മുറിഞ്ഞു വീഴുന്നു
എന്തി­നെ­ന്നി­ല്ലാതെ
കര­യു­ന്ന­വ­രെ­യോർത്ത്‌
കര­യു­ന്ന­വനെ
നിങ്ങ­ളെന്ത്‌ പേരിട്ട്‌
വിളിക്കും !?


മറ
നിന്റെ അടി­വസ്ത്രം പോലെ­യാ­ണെന്റെ
മുഖം­മൂടി
അതൊ­രാ­വ­ശ്യം­പോലെ
അനാ­വ­ശ്യ­വു­മാ­ണ്‌.