മഴക്കാലം

ആർ.മനു

മഴക്കാലമായ്‌ പിന്നെയും

നിഴൽക്കാടുവീഴ്ത്തിയ

പഴങ്കാലം പെയ്തിറങ്ങും

മഴനിഴൽത്താഴ്‌വാരം

നിലാവർണ്ണത്തെളിയായ്‌

മണിത്തൂവൽക്കുട നിവർത്തി

ഇളംതെന്നൽ തെറിപ്പിക്കും

മഴത്തുള്ളി പൊഴിയും

വയൽപ്പൂവിൽ ജ്വലിക്കും

മയിൽപ്പീലിയായോർമ്മകൾ

മാറുമുകർന്നു നുണയും

മുലപ്പാലിൻ മണമൂറും മഴത്തുള്ളി

നേരുനിറഞ്ഞുചൊരിയും

പഴഞ്ചൊല്ലിൻ നനവൂറും മഴത്തുള്ളി

മഴക്കാറ്റുകൊഴിക്കും വെളിച്ചത്തിൽ

മിഴിനീരണിയും മഴക്കാല സൂര്യൻ

മഴക്കാലം പടരുന്നു പിന്നെയും

അഴിച്ചിട്ട വഴിയോര വാണിഭം പോൽ

മഴക്കൂണു കുടപിടിക്കും യൗവ്വനം

മഴക്കാലവ്യാധിയായ്പ്പടരുന്നു

മണൽക്കൂനയൊലിച്ചഴലിൽ

കരിക്കിൻ ശിരശ്ച്ഛേദ കാഴ്ച

മഴശ്വാസമൊഴുക്കായ്‌ പുലർകാല

രാമായണസ്സാന്ത്വനം

മഴച്ചാറ്റൽ വാവുതർപ്പണം ചെയ്തു

തൃപ്പുത്തരിപ്പൂന്നെൽനിറകാത്ത

വയലിറമ്പിൽ നാട്ടുവേഴമ്പലായ്‌

മഴക്കാലം മടങ്ങുന്നു പിന്നെയും.

യദുകാണ്ഡം

r manu

(രാധാകൃഷ്ണന്മാർ പ്രണയസാന്ത്വനങ്ങളുടെ പരസ്പരാശ്വാസങ്ങളാണ്‌. ആധുനിക ഫെമിനിസം ദുർവ്യാഖ്യാനങ്ങളുടെ തീവ്രമായ ഭാഷയിലെത്തുമ്പോൾ അത്‌ അങ്ങനെയൊക്കെയല്ലാതെ കൂടുതൽ ജുഗുപ്സാവഹമായിത്തീരുന്നു)

കണ്ണനെവിട്ടു വേണു കവർന്നു
ചിലങ്കചുട്ടുമീ കാളിന്ദിയിൽ
കാർക്കിച്ചടിയൊഴുക്കിലുടയാടയൂരി
യറിഞ്ഞൊടുവിൽ രാധ തേങ്ങുന്നു.

കർക്കിടകക്കാറ്റു പെയ്യും മഴയിലീ
ക്കാഴ്ച മങ്ങിയ തിരകളിൽ
കാഴ്ചബംഗ്ലാവിലൊരു മൂല-
യിലാരോ മുരളിയൂതുന്നു.

വേണുകവർന്ന രാധയല്ല
നിശാസംഗീത രാപ്പാടിക്കൂട്ടങ്ങളല്ല
പിന്നെയാരാണതെന്തിനാണെന്നു-
റക്കെ ചോദിച്ച യാദവപ്രജകളലിയുന്നു.

കാട്ടുതീയൂതിപ്പിടിപ്പിച്ചു കാളിന്ദി വറ്റിച്ചു
കാർകൊണ്ട മുകിലുകൾ
കരിമഴയായ്‌ പെയ്തുതീരുന്നു
കഠിനാമാം വജ്രത്തിലീത്തെരുവിലെ
നെയ്ത്തുകാരന്റെ സൂചിതറയുന്നു
രാജവീഥി തന്റരികിലൊരു
യാദവൻ ഗോമാതമാംസം വിൽക്കുന്നു

രസനയിൽ രക്തരേണുക്കൾ കിനിയുന്നു
പൂതനാ മുലഞ്ഞെട്ടു മുളപൊന്തി
നന്ദന്റെ വസതിക്കു തണലായ്‌
തൊടിയിൽ ശ്വേതചെമ്പരത്തി-
പ്പൂവിൻ കുരുന്നുകൾ കരിവീണ
പനിനീരു പൂക്കളാകുന്നു

വാക്കുകൾ കൂനകൂടിയിരിക്കുന്ന
വാതിലിൻ പടികളിൽ
ബലഭദ്ര ഗദയോ
എലിതിന്നലങ്കാരപടമായ്‌

മച്ചിൻപുറത്തു നിന്നും
താളിയോലക്കൂട്ടങ്ങൾ കൂട്ടി-
യിട്ടെരിച്ചൊടുവിൽ ചൂടുകായുന്ന
രാധ പേപിടിച്ചലയുന്ന രാജന്റെ
ദുഷ്ചിത്രമോർത്തു തേങ്ങുന്നു.

രാജവീഥിയിൽ രാധ വിധവ-
യെപ്പോലന്തിച്ചു നിൽക്കുന്നു
കുപ്പിവളപ്പൊട്ടുകളിൽ
ചിതൽനാമ്പുകൾ നക്കുന്നു
ചന്ദ്രനൊരു ചീത്ത
കണ്ണുകൊണ്ടുറ്റുനോക്കുന്നു
കാവൽകുന്തമുനകളിൽ
കുഷ്ഠരേണുക്കൾ മാത്രം

ജന്മാന്തരദോഷവിദ്വേഷ
പർണ്ണശാലാതളങ്ങളിൽ
പാമ്പുകൾ പിണയുന്ന
പിന്നാമ്പുറങ്ങളിൽ
പാപങ്ങൾ കുമ്പസാര-
ക്കൂട്ടിലൂതിയുരുക്കുന്ന പോലെ
യദുനാഥനെരിയുന്ന
മനസ്സിന്റെയഗ്നികുണ്ഠങ്ങളിൽ
കണ്ണുനീരിറ്റുവീഴ്ത്തി-
ശ്ശാന്തമീ നിദ്രയെപ്പുൽകുന്നു....

ആലിലത്തുഞ്ചത്തുനിന്നൂർ-
ന്നിറങ്ങുന്നു വേണുനാദം
വേടന്റെ ഞാണൊലിയെങ്ങോ മറഞ്ഞു
പിന്നെയാരാണതെന്തിനാണെന്നുറക്കെ
ച്ചോദിച്ചയാദവപ്രജകളൂടുവഴികൾ തിരയുന്നു.

വൈദ്യുതാലിംഗനം

r manu

വിരൽത്തു­മ്പിൽക്കൂടി വൈദ്യുതി

കട­ത്തി­വി­ട്ടു­കൊണ്ടീ മഴ നനയും

മന­സ്സിലെ മൃത­ശ­രീ­ര­ങ്ങൾക്കി-

ലക്ട്രിക്‌ ശ്മശാനം തീർക്കുന്നു ഞാൻ

ഗ്ളാസ്സുകൾ കൂട്ടി­മുട്ടും സ്വര

സോമ­ബ­ന്ധനം ചേർത്ത കൈക­ളിൽ

കുത്തിയ കരിം­തേ­ളിൻ സൗഹൃദ

വിഷമിറ­ക്കു­ന്ന­തി­നാ­യ്‌.

കനൽനീ­റു­മാ­ഴി­യിൽച്ച­വിട്ടി

ശര­ണം­വി­ളിച്ചു പുഴയും കടന്ന്‌

കരി­മല കയ­റിയ ദുരി­ത­ഭാ­ര­ത്തിന്റെ

മോക്ഷ­പാ­ദ­ങ്ങ­ളിൽ നിന്നു

നഗ്ന­നായ്‌ ദർപ്പണം കാണുന്നു ഞാൻ

തണൽപോ­ലു­മി­ല്ലാ­ത്ത­യാൽമ­ര­ങ്ങൾ

മണൽപ്പ­ര­പ്പായ പുഴ­വ­ന്ധ്യ­കൾ

തീക്കാ­റ്റു­പെയ്യും നട­പ്പാ­ത­തോറും

കനൽക്ക­ല്ലു­പാ­കിയ കള­ത്ത­ട്ടു­കൾ

ശുദ്ധ­സം­ഗീത സൗന്ദര്യ മഞ്ചാടി

വാരി­വി­ത­റിയ ചിരി­പൊ­ഴി­ച്ചെന്റെ

വഴി­സ­ന്ധ്യ­യിൽ നിന്നു താംബൂല

ചുണ്ണാ­മ്പു­ചോ­ദിച്ച പ്രണയം

മർത്വാം കർമ്മ­ബ­ന്ധനം പൂർവ്വ­സൂര

നിമി­ഷാർദ്ധ­ഗ്ര­ഹ­ദോഷ ജന്മ­ബാ­ന്ധവം

രൂപ­ങ്ങ­ളി­ല്ലാത്ത വച­ന­പ്ര­ഘോ­ഷണം

പാപ­സ്വ­രൂ­പ­ങ്ങൾ ചുട­ല­നൃ­ത്ത­ങ്ങ­ളാ­ടുന്ന

കോട­തി­മു­റി, മര­വിച്ച നാവിൽ

പ്പിറ­ക്കാതെ പോകുന്ന വാക്കു­കൾ

പറ­യാ­ത­ടർന്നു വീഴും പൂര­മേ­ള­സ്വനം

വൈദ്യു­തി­പൂ­ത്തി­റങ്ങും വർണ്ണാ­ഭ­രാത്രി

ഒരു സാന്ത്വനം പോലെ വിടർന്നു ചുംബിച്ചു

കട­ന്നു­പോ­കുന്നു മന­സ്സിന്റെ വാതാ­യ­ന­ങ്ങൾ.