കാലം

ഹരിദാസ്‌ വളമംഗലം

പഴയ പ്രണയങ്ങളുടെ ഇണകളെവിടെ

അവരുടെ പൂക്കളും കാവുമെവിടെ

അവരുടെ മൊഴിയും പുഴയുമെവിടെ

അവരുടെ വിതുമ്പും കടലെവിടെ

പോയകാലത്തിന്റെ മദിരയെവിടെ

കവിതയും വിപ്ലവവീര്യവും ചൊല്ലിയ

പുതുവെളിമൈതാനക്കൂട്ടമെവിടെ

അകലുന്നബന്ധങ്ങളകലുന്ന സൗഹൃദം

രാമായണം

haridas valamangalam

സീത ഭൂമിപിളർന്നു പോയതല്ല
രാമനെ ഉപേക്ഷിച്ചുപോയതാണ്‌
ഡൈവോഴ്സ്‌
അയാളുടെ മക്കളെവിട്ടുകൊടുത്തിട്ട്‌
രാമനെപ്പോലൊരുഭർത്താവിനെ
ഏത്‌ ഭാര്യസഹിക്കും
വാല്മീകിമറുകഥചമച്ചതു
രാജഭീതികൊണ്ടാകാം
അവർണ്ണ ശംബുക്കന്റെ
തലവെട്ടിയരാമന്‌
ഒരു കാട്ടാളന്റെ തല
തന്റെ വാളിന്‌
ഒരു തുള്ളി ജലപാനം
സീത കർഷകന്റെ മകൾ
ജനകനവളെദത്തെടുത്തിരിക്കാം.
രാജകൊട്ടാരത്തിന്റെപൊങ്ങച്ചങ്ങളോട്‌
കർഷകപുത്രിക്ക്‌ പൊരുത്തപ്പെടാനാകുമോ
വിൽ മുറിഞ്ഞ ഇടിമുഴക്കം കേട്ടപ്പോൾ
സീതമയിൽപ്പേടപോലെ സന്തോഷംപൂണ്ടുഎന്നത്‌
അശ്ലീലത്തെമറയ്ക്കുന്ന മലയാളത്തിന്റെ അലങ്കാരം
വേണം ഒരു രാമായണം
അതോ സാതായണമോ രാവണായനമോ
നേരിനെ അലങ്കരിക്കരുത്‌.

വിളക്ക്‌

haridas valamangalam

വിളക്കു തെളി­ക്കുകീ-
യകത്തെ മുറി­ക്കു­ള്ളിൽ
ഇരു­ട്ട­ത്തി­രി­ക്കു­വ­തെ­ങ്ങനെ
പര­സ്പരം
മന­സ്സി­ലാ­ക്കാൻ കഴി­യാതെ
നാമിതേ മട്ടിൽ


പുറകെ

നീല­യുടെ കടൽക്കാ­ല­ത്തിൽ
ഇരു­ളുന്ന പിന്ന­ണി­പ്പാട്ട്‌
രണ്ടു­ഭൂ­ഖ­ണ്ഡ­ങ്ങ­ളുടെ
സഹ­ഭ്ര­മ­ണ­ത്തിൽ
ഉട­ലിന്റെ തിര­ക്കോള്‌
ജീവന്റെ അനാ­ദി­യോളം
ഉയ­രുന്ന ജല­നി­രപ്പ്‌
നശ്വ­ര­ത­യുടെ തിരു­വു­ത്സ­വ­ത്തിന്‌
കൊടി­യേ­റി­യ­പ്പോൾ
അന­ശ്വ­രത
കാല­ത്തിന്റെ മാറിൽ
മനോ­ഹ­ര­മായി അസ്ത­മി­ക്കുന്നു


വരൂ
ഈ പച്ചത്ത­ണ­ലേകും
കാവിലെ മര­ച്ചോ­ട്ടിൽ
ആരു­ണ്ടെ­ന്നൊപ്പം വന്നു
കാറ്റും കൊണ്ടി­രി­ക്കു­വാൻ

ആരതീ നിന­ക്കേയീ
കിളിപ്പാട്ടു­കൾ കേട്ടു
താള­മാ­കു­വാ­നാകു
മേള­മാ­കു­വാ­നാകൂ


പേരില്ല

എന്റെ നടത്തം വിടത്തം
എന്റെ കാഴ്ച വിവസ്ത്രം
എന്റെ കേൾവി അശ്ളീലം
എന്റെ യാത്ര അലമ്പ്‌


നാവി­കൻ

നിഷാ­ദന്‌ കാടു­പോലെ
നാവി­കന്‌ കടൽ
കര അവന്‌ മറു­നാട്‌
ജലം അവന്റെ മേനി
കടൽക്കാറ്റ്‌ അവന്റെ ശ്വാസ­കോശം
ആഴം അവന്റെ മനസ്സ്‌
നൗക അവന്റെ ജീവി­ത­വീ­ക്ഷണം


പ്രത്യ­യ­ശാസ്ത്രം

നിലാ­ക്കു­ന്നു­ക­ളിൽ
പെയ്യാൻനിൽക്കുന്ന മേഘം
ഒരു പ്രത്യ­യ­ശാസ്ത്രം